120- امام رضا (ع) : تواضع و فروتنی آنست که به مردم آن را بدهی که دوست داری، همان را به تو دهند. در حدیث دیگر راوی حدیث گفت : تواضع مراتبی دارد. از آن جمله شخص قدر شخصیت خودش را بداند و آن را در جایی که شایسته‏اش می‏باشد با دلی سالم فرود آورد. دوست نداشته باشد به کسی چیزی دهد مگر آنچه خواهد به او داده شود اگر از کسی بدی دید اثر بدی آنرا با نیکی دفع کند و خشم خود را فرو خورد، از مردم گذشت کند زیرا خداوند نیکوکاران را دوست می‏دارد. 

121- ابن ابی‏نصر گوید: به حضرت امام رضا (ع) عرض کردم : آنکه جاحد (امر امانت) باشد از خاندان شما با دیگران برابر است ؟ فرمود: برای جاحد از خاندان ما دو گناه و برای نیکوکاران دو ثواب است . 

جاحد : انکار کننده، انکار کننده‏ی حق کسی با علم به آن - محمد بن فضیل گوید : از حضرت رضا (ع) این آیه را پرسیدم : بگویم به کرم و رحمت خدا باید شادمان باشند که آن را از آنچه جمع می‏آورند بهتر است - 58 سوره 10- فرمود به ولایت محمد و آل محمد (باید شادمان باشند) که آن بهتر است از دنیایی که آنها جمع می‏کنند. 

122- فضیلت نماز جماعت بر فرادی بیست و چهار برابر است. 

123- هرگاه در نماز زیاد سهو کردی نمازت را تمام کن و اعاده نکن . 

اعاده : از سر گرفت 

124- شخص مغبون که در معامله گول خورده نه نزد مردم ستوده است و نه اجر و ثوابی عاید وی می‏گردد. 

125- عیاشی گفت از حضرت رضا (ع) کسب تکلیف کردم درباره‏ی مقدار خرج کردن برای اهل و عیال فرمود اندازه بین دو مکروه است گفتم معنای دو مکروه را نمی‏دانم فرمود: خدای تعالی کراهت دارد اسراف در مال و ولخرجی و او همچنین کراهت دارد تنگ گرفتن بر زن و فرزند را و حد اعتدال را ستوده است و آیه مزبور را تلاوت فرمود. 

1- در تمام شئون زندگی باید حد اعتدال را رعایت کرد و از افراط و تفریط برحذر بود آیات متعدده در قرآن کریم بر این امر دلالت دارد از جمله این آیه مبارکه، و لا تجهر بصلاتک و لا تخافت بها و اتبغ بین ذلک سبیلا 

2- کلوا و اشربوا و لا تسرفوا. 

126- فرمود: هیچ بنده‏ای فائده‏ای نبرد که بهتر از زن خوب باشد که وقتی شوهرش او را می‏بیند شاد می‏شود و در غیاب شوهر ناموس خود و مال شوهر را حفظ می‏کند. 

127- هر کس شب را صبح کند و به کارهای مسلمانان اهمیتی ندهد و بی‏اعتنا باشد مسلمان نیست . 

128- هر کس برای پدرش حج کند پس از مرگ او  خداوند برای پدرش ثواب یک حج می‏نویسد و برای خودش آزادی از آتش را. 

129- فرمود: بیاید بر مردم زمانی که در آن زمان دل مؤمن آب می‏شود همانطور که قلچ (ارزیز) در آتش آب می‏شود و این نیست مگر بواسطه‏ی آنچه می‏بیند از بلا و گرفتاری و بدعتها در دین نمی‏توانند آن را تغییر دهند. 

130- فرمود: آنچه از سفره می‏ریزد (از نان خورده) مهریه‏های حورالعین‏اند. 

131- راوی گفت برای حضرت رضا مهمانی آمد و نشست نزد او و با ایشان قسمتی از شب را مشغول مذاکره و گفتگو بود پس چراغ عیب پیدا کرد مرد مهمان دستش را دراز کرد چراغ را اصلاح کند حضرت مانع شد و حضرت به تنهایی چراغها را اصلاح کرد و فرمود ما مهمان را به کار وا نمی‏داریم . 

132- محمد طائی از حضرت رضا (ع) روایت کرده که مردی حضرت علی را دعوت کرد به منزلش ، حضرت فرمود با سه شرط این دعوت را می‏پذیرم . 

1- آنکه از خارج منزل چیزی تهیه نکنی. 

2- آنچه در منزل موجود است از ما مضایقه نکن. 

3- به عیال و فرزندانت اجحاف نکن که از حق آنها کم کنی برای پذیرایی مهمان، مرد سه شرط را پذیرفت و حضرت علی هم دعوت را قبول کرد. 

133- حضرت رضا (ع) از پدران خود روایت کرده که مردی از علی سئوال کرد خواب چند قسم است: 

حضرت علی فرمود خواب بر چهار قسم می‏باشد پیغمبران به پشت می‏خوابند و چشمهاشان نمی‏خوابد متوقف‏اند برای نزول وحی خدای عزوجل. 

و مؤمن به پهلوی راست می‏خوابد رو به قبله. 

و پادشاهان و شاهزادگان به طرف پهلوی چپشان می‏خوابند تا آنچه خورده‏اند بر آنها گوارا شود. 

134- فرمود: خدا زنا را حرام کرد برای مفاسدی که بر آن قربت است از قتل نفس و از بین رفتن انساب ، و ترک تربیت اطفال و ضایع شدن ارث و مانند اینها از مفاسد دیگر . 

135- جدال و مراء در کتاب خدا کفر است. 

136- بذل و بخشش مکن برای برادرانت به قدری که زیان آن بر تو بیش از سودش برای آنان باشد . 

یعنی در دوستی و احسان به برادران و دوستان افراط مکن و رعایت اعتدال را بنمای . 

137- مال جمع نمی‏شود مگر با پنج خصلت : 

1- با بخل شدید 

2- آرزوی دور و دراز 

3- و حرص و آزی که بر آدمی چیره گردد 

4- و قطع رحم یعنی گسستن از خدای خویش 

5- و اختیار کردن دنیا را بر آخرت .

138- هر کس برای نماز اذان و اقامه بگوید دو صف ملائکه پشت سرش نماز می‏خوانند پس اگر اقامه گفت بدون اذان در طرف راستش یک فرشته و در طرف چپش نیز یک فرشته نماز می‏خوانند سپس فرمود غنیمت بدان دو صف فرشته را. 

139- از حضرت رضا (ع) راجع به قبر فاطمه (س) پرسیدم ، فرمود: در خانه خود بخاک سپرده شد، سپس چون بنی‏امیه مسجد را توسعه دادند جزء مسجد شد . 

140- پسر منصور گوید: شبی خدمت امام رضا (ع) رسیدم و او در گوشه‏ای از خانه بود ، پس دستش را بلند کرد، مثل اینکه در خانه ده چراغ باشد (روشن و منور گشت آنگاه مرد دیگری اجازه تشرف گرفت ، حضرت دستش را بینداخت و به او اجازه داد . 

141- ابراهیم بن موسی گوید : راجع به طلبی که از امام رضا (ع) داشتم ، اصرار و پافشاری می‏کردم و او مرا وعده می‏داد. یک روز که به استقبال والی مدینه می‏رفت ، من همراهش بودم . نزدیک قصر فلان رسید و در سایه درختان فرود آمد . من هم فرود آمدم و شخص سومی با ما نبود. 

عرض کردم : قربانت، عید نزدیک است و به خدا که من درهم و غیر درهمی ندارم ، حضرت با تازیانه‏اش به سختی به زمین خراش داد، سپس دست برد و شمش طلائی از آنجا برداشت و فرمود این را بهره خود ساز و آنچه دیدی پنهان دار. 

142- حضرت رضا (ع) فرماید: امیرالمؤمنین (ع) می‏فرمود : خوشا به حال کسی که عبادت و دعایش را برای خدا خالص کند و دلش را آنچه چشمش می‏بیند مشغول ندارد و به آنچه گوشش می‏شنود ، یاد خدا را فراموش نکند و برای آنچه به دیگری داده شده اندوهگین نشود . 

143- علی ابن موسی الرضا امام هشتم (ع) از پدرش موسی ابن جعفر بن محمد از محمد بن علی از علی بن الحسین از حسین بن علی بن ابیطالب از پیغمبر (ص) از جبرئیل از میکائیل از اسرافیل از لوح از قلم گفت : خدای تبارک و تعالی می‏فرماید: ولایت علی بن ابیطالب (ع) قلعه و دژ محکم من است و هر کس در قلعه و دژ من در آید از آتش من در امان است. 

144- حضرت رضا (ع) از پدرانش علیهم‏السلام فرمود که رسول خدا (ص) به علی (ع) فرمود : با علی سه چیز به تو داده شده است که به من داده نشده. گفتم : یا رسول الله آن چیست ؟ فرمود: پدر زنی که من ندارم، همسری چون فاطمه داری و من ندارم، و فرزندانی چون حسن و حسین به تو داده شده که به من عطا نگردیده است . 

145- بر شخص متمکن و صاحب نعمت واجب است که بر اهل و عیالش توسعه بدهد. 

146- شایسته است برای مرد که بر اهل و عیالش توسعه بدهد در امر معاش تا آرزوی مرگش را ننماید . 

147- شایسته و سزاوار است که شخص مؤمن در زمستان از قوت و خوراک عائله‏اش بکاهد و بر وسائل سوختنشان بیفزاید. 

148- وقتی فرمانداران و متصدیان امور دروغ بگویند باران قطع می‏شود و چون سلطان جور و ستم کند .ارکان دولت سست و متزلزل می‏شود ، و هرگاه زکوة داده نشود ، چارپایان می‏میرند. 

149- هر مست کننده‏ای حرام است و هر چیزی انسان را از خود بی‏خود کند حرام است و آب جو حرام است . 

150- خداوند هیچ پیغمبری را مبعوث نفرمود مگر آنکه شراب را تحریم کرد و اقرار کرد به بداء زیرا خدا آنچه می‏خواهد می‏کند. 

151- بداء: ظاهر شدن ، پیدا شدن رأی دیگر در کاری یا امری . 

لقاء ربه الی آخر آیه . یعنی هر کس مشتاق لقاء پروردگارش است باید عمل صالح کند و در عبادت پروردگار احدی را شرکت ندهد و اکنون من وضو می‏گیرم برای نماز و آن عبادت است پس میل ندارم کسی در آن با من شرکت کند. 

152- در بدن رگی هست به نام رگ عشاء پس اگر شخص شام نخورد تا صبح بر او نفرین می‏کند و می‏گوید خدا تو را گرسنه نگه دارد چنانکه مرا گرسنه نگاهداشتی و خدای تو را تشنه نگه دارد چنانکه مرا تشنه نگه داشتی پس هیچ یک از شما شام خوردن را ترک نکند اگر چه به لقمه نان یا به شربتی آب باشد . 

153- هر کس در منزلش غذا بخورد و چیزی از آن به زمین ریخت و افتاد پس آن را میل کند، و هر کس در صحرا یا خارج منزل غذا بخورد و چیزی بر زمین ریخت باید آن را بگذارد برای پرنده و درنده .

154- هرگاه انسان آذوقه‏ی سال خود را ذخیره کند پشتش سبک و خودش راحت می‏شود. 

155- پیوسته برای مؤمن همسایه‏ای باشد که وی را آزار رساند. 

156- فرمود خداوند ابراهیم را خلیل خود کرد برای آنکه او هیچگاه سائلی را محروم و رد نکرد و به جز خدا از احدی حاجتی نخواست. 

157- صفوان از حضرت رضا (ع) روایت کرده که روزی غلام آن حضرت بر وی داخل شد ، حضرت فرمود: آیا امروز چیزی انفاق کردی؟ غلام گفت نه بخدا قسم حضرت فرمود و سپس از کجا خدا به ما عوض می‏دهد انفاق کن اگر چه یکدرهم باشد. 

158- صدقه بده چیزی هر چند کم باشد زیرا هر چیزی که خدا اراده شود به آن اگر چه کم باشد بعد از آنکه نیت در آن راست و درست باشد بزرگ است. خدای تعالی می‏فرماید: هر که مثقال ذره‏ای کار نیک انجام دهد ثمره‏اش را خواهد دید و هر کس مثقال ذره‏ای کار بد کند نتیجه‏اش را مشاهده خواهد کرد. 

159- پادشاهان بر مردم حکومت می‏کنند و علم بر  پادشاهان حاکم است، و کافی است تو را از علم که از خدای بترسی و کفایت می‏کند تو را از جهل و نادانی که به سبب علمت دارای صفت ناپسند عجب و خودستانی شوی. 

160- جایز نیست برای مسلمان که مسلمانی را بترساند. 

161- مؤمن برادر است برای مؤمن و برای پدر و مادرش . 

162- ملعون است ملعون است کسی که به برادرش تهمت بزند. 

163- ملعون است ملعون است کسی که به برادرش در موقع لزوم و حاجت نصیحت نکند. 

164- ملعون است ملعون است کسی که محجوب از برادرش شود. 

165- یعنی هنگامی که برای حاجتی به او مراجعه نماید و او خودش را مخفی کند و راه ندهد.